Minimalisme

Omdat ik nu in zo ongeveer alle projecten ben gezet die er op dit moment lopen, en omdat er in december twee concerten volledig aan John Adams worden gewijd, dompel ik mezelf onder in deze tweede-generatie minimalistische componist. Drie werken speel ik nu van hem: een heftig orkeststuk (Harmonielehre), een minimale klassieker voor zeven strijkers (Shaker Loops- persoonlijk vind ik het nogal een zeikstuk) en een swingend viool-piano duo (Road Movies).
Vooral de laatste twee zijn typische voorbeelden van "minimal music": simpele tonale motieven worden heel, heel vaak herhaald en maken een langzame graduele verandering door, onder andere door verspringing van ritme. Dat betekent heel hard tellen, tekens schrijven in m'n muziek wáár anderen beginnen en ophouden, opnames luisteren en ultrametronomisch spelen. Dat laatste ben ik echt helemaal niet gewend, want ik studeer nooit met metronome. Nu staat hij dagelijks op m'n standaard mijn af en toe gefrustreerde pogingen aan te horen, want het tempo dat hij tikt is tot nu toe bijna altijd te snel voor mij...
M'n ritmegevoel wordt in elk geval goed getraind, en ook word ik steeds beter in accuraat tellen. Als het lukt klinkt het uiteindelijk wel echt cool. Maar full-time minimal music kan ik niet aan. Het wordt na een paar uur gewoon deprimerend om alleen maar bezig te zijn met pogingen om "op tijd" te spelen.
Daarom doe ik ook altijd een paar bladzijden Ravel, als fijne emotionele tegenhanger..