Post-auditie stress

Vorige week maandag heb ik een auditie gewonnen! In december begin ik mijn eerste project met het New Century Chamber Orchestra, een klein kamerorkest in San Francisco. Twee rondes waren er: de eerste in een muffe kamer in een kerk achter een scherm gemaakt van lakens-en-schoolbord, zodat je anoniem blijft en alleen beoordeeld wordt op je spel; de andere was in een enorm joods community center in een iets betere kamer, waar ik nog een paar andere fragmenten zonder scherm moest voorspelen en vervolgens met leden van het orkest een beetje ging samenpelen.
Ik had hem wel echt goed voorbereid: toen ik de week daarvoor in Washington DC was voor een mini-conservatoriumproject heb ik zelfs niets van de stad gezien en in m'n vrije tijd alleen maar nerdie op m'n hotelkamer zitten studeren...
Maar ik had niet verwacht dat ze in de tweede ronde zo'n groot stuk van mijn Brahms vioolconcert zouden vragen; terwijl ik dat aan het spelen was dacht ik na een bepaalde hoeveelheid krassende bijgeluiden en kwarttonen dat ik het wel kon shaken. Blijkbaar vonden ze dat niet zo belangrijk, fijn voor mij!

Omdat ik per se heel goed wou spelen had ik alle andere dingen naar na de auditie gepland, en was de week ervoor eigenlijk echt heel relaxed. Maar de dagen daarna waren helemaal volgestouwd met moeilijke projecten en nieuwe stukken die ik opeens heel snel moest instuderen, en een docent die moeilijk gingen doen vanwege mijn eerste concert met dat orkest dat samenviel met een schoolconcert, en de snarenwinkel die de verkeerde opstuurden, en de Oakland Opera die mijn partij maar steeds niet opstuurden zodat ik daar half van blad zat te lezen... oja, ook nog een presentatie over religieus Wenen in Schubert's tijd in opeens stotterend Engels.

Maar nu is het Fall Break: een lang weekend vrij, 24 graden buiten, Obama doet het goed en ik ga hiken met Han.