Bruiloften

Het is nu hoogseizoen, iedereen wil trouwen. Onze school heeft een soort schnabbelbureautje waar je geld en studiepunten mee verdient. Dus speel ik elk weekend Vivaldi, Handel, Bach en andere vrolijke doch statige muziek op twee of drie bruiloften.
De canon van Pachelbel is favoriet voor de processie van de bruid, ook bij ons, want het is een stuk dat je om de vier maten kunt eindigen en ook zo lang kunt herhalen als je wilt. En het is altijd de bedoeling dat het stuk afgelopen is zodra de bruid bij het altaar aankomt.
Als ze een ander stuk willen moeten we steeds kijken of ze er al is en dan middenin het stuk een einde in elkaar flansen (wat meestal neerkomt op een ritenuto als teken voor de andere musici van het groepje dat we een cadens gaan doen, of, in sommige gevallen, een abrupte grondtoon...)

Ik word wel een beetje niet goed van alle zoetsappige nummertjes die we moeten spelen. Maar we komen op veel leuke plekken, ik ben een beetje met vrienden muziek van blad aan't lezen, en als je geluk hebt zoals vandaag mag je van de taart mee-eten en krijg je een fooi. Daarvan konden we precies de taxi er naar toe betalen, maar toch.

Het is vaak een sentimentele boel, en zelfs ik krijg soms bijna natte ogen als het stel echt heel leuk is en de bruid me niet van tevoren heeft gebombardeerd met controlfreak emails.