Axel Strauss

Mijn vioolleraar is geweldig. Ik zeg niet dat ik heb aanbid of dat hij iets goddelijks heeft- dat stadium ben ik wel voorbij. Maar hij weet precies waar mijn zwakke plekken zitten en hoe ik die kan verbeteren.
Allerlei technische, en ook muzikale problemen waar ik al een tijd mee zat en niks mee kon worden nu opeens benoemd en concreet aangepakt. Zo krijg ik oefeningen voor variatie in vibrato, nieuwe manieren van strijken, en aanwijzingen hoe ik een bepaalde greep makkelijker kan pakken. Van Parkanyi moest ik altijd 'Zoeken! En expirimenteren!' ; hier krijg ik het gereedschap en de richtlijnen hoe en waarnaar je dan moet zoeken.
De lessen zijn nuchter, vrolijk (Axel heeft nooit een slecht humeur), en vooral heel inspirerend. Ik krijg tijdens zo'n les heel veel voorgeschoteld waar ik aan kan gaan studeren, en daar heb ik dan ook veel zin in.
Hij werkt veel als solist, dat heb ik nog nooit als leraar gehad. Hij is pas 33, en hangt niet de grote meester uit die, nadat je je hele vioolconcert hebt voorgespeeld alleen met een of andere oosterse wijsheid komt aanzetten.
Hij heeft wel een beetje een matig gevoel voor humor, aan de soms nogal flauwe grappen te merken. Maar een kniesoor die daar op let. Als hij iets voorspeeld doet hij dat met een klank waarvan je alleen maar kan denken: dat wil ik!